Een chocoladehazelnootbol

Het is zondagmorgen, we zijn net uit de kerk.
Koffie wordt gezet, een muziekje uitgekozen.
En opeens staat ie daar op tafel: mijn allerliefste taartje ooit:
de chocoladehazelnootbol van de echte  bakker.
Ik slaak een kreet van verrukking, vind dit zo’n leuke en lekkere verrassing.
Na een periode van toch wel enorme spanning en turbulentie.
Dat begon eigenlijk een goede 2 weken geleden, voor mijn idee had hij onrustig geslapen en dat klopte ook wel.
Wat was er dan vroeg ik, ik had pijn op mijn borst zei hij.
En dan begint het grote doorvragen want er wordt enkel antwoord gegeven op de concrete vraag die je stelt als het over de persoon zelf gaat.
Hij is mijn man met niet gediagnostiseerde ASS (wat we in eerder tijden Asperger noemde).
En hield de pijn aan? Ja dat was zo; de pijn hield aan.
Hoe lang dan? Een paar uur wel zei hij.
En voelde je ook misselijkheid, ja dat ook even zei hij.
En zweten, kwam er dat ook bij ? Ja dat ook zei hij.
Ik moet deze volgende vraag stellen: waarom heb je me dan niet wakker gemaakt vroeg ik.
Het grote diepgewortelde thema popt weer op: ik wil niemand lastig vallen.
Ik besluit daar op dit moment niet tegen in te gaan.
Ga je wél vanochtend naar de huisarts zeg ik.
Helaas dat paste die donderdag niet in het programma.
Dat werd vrijdag omdat hij me dat moest beloven.
Toen hij die vrijdag bij de huisarts was en er een hartfilmpje werd gemaakt werd snel duidelijk wat ik al wel vermoedde: een hartinfarct en nog zo onrustig dat hij met de ambulance naar het ziekenhuis moest worden vervoerd.

Toen ik hem trof op de spoed en hij mij zag waren er even die paar tranen bij hem, deze momenten moet ik opslaan en koesteren want daar zit de verbinding die zo vaak ontbreekt.
Nu is er serieus iets aan de hand met hem wat niet valt te ontkennen,
harde feiten die niet met een mooie rationele analyse weg te poetsen zijn.
Een situatie die alles op zijn kop zet bij een man die overal zijn eigen structuur in heeft en het liefst altijd alles alleen doet.
Een groot rood kruis erdoor; al het zo vertrouwde, de dagelijkse gang van zaken, het staat op het spel.
Hij wil zo snel mogelijk weer terug naar alles gewoon maar er is geen gewoon meer.
Na een dotterbehandeling met stent en 2 nachten observatie mag hij weer naar huis, dat is al veel dichterbij het veilige van voor het hartinfarct.
Het grote pakket stencils met do’s en dont’s en de 7 nieuwe medicijnen worden voor lief genomen.

En dan begint het voor mij……
al heel snel krijg ik in de gaten dat de agenda en de eerder gemaakte afspraken bepalen wat hij wel of niet doet.
Hij kan zijn studenten toch niet in de kou laten staan..
de motie op de raadsvergadering kan echt alleen door hem worden ingediend.
De campagne voor de verkiezingen moet écht door, het ophangen van spandoeken en het flyeren ook….
En ik zie het met lede ogen aan, kan van alles proberen maar daar luistert hij toch niet naar.
Hij heeft weken van tussen de 60 en 70 uren werk op divers terrein.
Een roker is het niet, een drinker ook niet dus het is een vrij makkelijke conclusie dat de constante stress van de abnormale werkdruk en een bijzonder gezonde eetlust de boosdoener is geweest.
Rustig aan doen is voor hem geen optie, hij ontleent zijn identiteit aan alle rollen, taken en doelen die hij heeft.

Wat het voor mij altijd al moeilijk maakte is dat hij zich wel bewust is van zijn anders-zijn, maar het daar nooit diepgaand over wil hebben.
Dat zal ook onvermogen zijn.
Hij kan niet in zijn eigen woestijn kijken, hij kan het gewoon niet.
Het is heel complex: hij moet altijd rechtop, hij mankeert niets of bagatelliseert het. Alles moet altijd kloppen of weer zo snel mogelijk kloppend worden gemaakt.
Hij kan ook nooit ergens de schuld van hebben, iets fout hebben gedaan.
Want zoals hij de wereld waarneemt zo is ie.

Die rigiditeit heeft me 20 jaar geleden (toen moeder van 3 dochters op de basisschool) de kop gekost.
Ik verloor zo ontzettend mezelf in alle starrigheden dat ik 2 weken moest worden opgenomen in een psychiatrische kliniek.
Nooit was bij hem gekeken naar wat mogelijk een bijzonderheid of moeite zou zijn aan hem persoonlijk, daar geeft hij eenvoudigweg de ruimte niet voor.
Met hem is altijd alles prima.
Het gevolg is toen wél geweest dat ik  een sticker kreeg ‘bipolair stoornis’
en daar kon ik het mee doen.
Dat was overigens handig want alles wat niet klopte kon dan fijn aan die kapstok worden gehangen.
Hij kon overeind blijven, ik kreeg de diagnose.
Na die periode is er overigens nooit meer een opname nodig geweest, ik had mijn lessen geleerd!

Nu, na het hartinfarct zou zo maar een zelfde soort situatie kunnen ontstaan.
Ik zak niet meer door diezelfde bodem dat weet ik heel zeker maar met hem is er weer niks aan de hand.
Het gevaar ligt op de loer daar waar hij zich niet gedraagt naar patiënt zijn ik weer de last moet dragen die niet bij mij hoort.

En opeens staat ie daar: mijn allerliefste taartje ooit: de chocoladehazelnootbol van de echte bakker.
Bedankt voor de afgelopen 2 weken zegtie,
want vanaf morgen wordt alles weer normaal…