Eindelijk de juiste hulp – Alianna Dijkstra

Gisteren had ik een kennis aan de telefoon die ik al een paar jaar niet meer had gesproken. Ze vertelde me dat ze ook de diagnose autisme had gekregen. Ze zei dat ze er blij mee was. Want ze had jarenlang met burn-outs gelopen, therapieën gevolgd en niks hielp. Nu ze de goede diagnose had, kreeg ze de juiste hulp.

Ik was blij voor haar. Maar tegelijkertijd realiseerde ik mij weer hoe vaak ik dit wel niet heb gehoord. Bijvoorbeeld wanneer mensen na een lezing naar me toekomen. Dan doen ze soms hun verhaal. Dat is toch wel heel verdrietig.

Het is niet nieuw dat vrouwen vaak later een diagnose krijgen dan mannen. Dat heeft te maken met hoe het zich bij hen uit. Een jongetje met autisme zal misschien in een hoekje gaan zitten en zich op één ding richten waar hij druk mee is en niet socialiseren. Terwijl een meisje met autisme en van dezelfde leeftijd op de bank bij de visite zit en probeert om mee te doen met de groep. Dat zet zich door in het volwassen leven.

Vaak observeren vrouwen het gedrag van anderen en kopiëren dat vervolgens. Dat doen ze niet om beter voor de dag te komen, maar als overlevingsstrategie. Dat is super vermoeiend! De kennis die ik sprak had al een paar keer een burn-out gehad. Dat is wel voor te stellen wanneer je in het ‘gewone’ leven probeert mee te doen. Maar ondertussen snap je er niks van en ben je er heel druk mee.

Ik kan me herinneren dat ik tijdens mijn studie met medestudenten sociaal probeerde te zijn. Graag wilde ik net zoals zij zijn. Ik had nog niet de diagnose autisme maar iets in mij wist wel dat ik anders dan hen was. Zelfs door hun gedrag te kopiëren was ik toch net niet zoals zij. En dat viel blijkbaar op want ze begonnen mij buiten te sluiten. Ik had het niet verwacht, maar ik werd zelfs in mijn studententijd gepest door studiegenoten. Het lukte me maar niet om zoals zij te zijn. Wanneer ik terugkijk op die tijd, dan heb ik best met mezelf van toen te doen. Ik zie een meisje dat heel hard haar best deed om mee te komen, maar steeds buiten de groep lag. Nu kan ik ook zien wat er mis ging. Dat proberen te doen zoals zij niet werkte. Maar toen ik er middenin zat, zag ik dat niet. Gelukkig kwam ik wel bij een gezellige christelijke studentenvereniging waar ik op mijn plek was. En in een flat met verenigingsgenoten. Dat heeft echt mijn studententijd gered.

Nu geef ik graag lezingen waar ik vertel over autisme en in gesprek ga met de mensen. Want wat kan het veel pijn schelen wanneer je tijdig de goede diagnose krijgt, én de juiste hulp!

Alianna Dijkstra is auteur en tekstdichter. Voor Dit Koningskind schrijft ze over autisme en geloven. Alianna heeft zelf ook autisme.