Welkom bij onze kerk – Alianna Dijkstra

Het is al weer wat jaren geleden dat ik in een klein dorpje kwam wonen. Nou ja, dorpje, een gehucht is het meer. Er is geen supermarkt en het heeft zelfs geen blauw naamplaatsbord maar zo’n witte. Als je bij binnenkomst moet niezen dan mis je het dertig kilometer bord en ben je het dorp al weer uit.

Maar, wat er wel tussen de witte borden staat is een oud kerkje! Het stamt zelfs uit de veertiende eeuw. Maar helaas is het een paar keer afgebrand waardoor het huidige kerkje, aldus het opschrift bij de ingang, uit 1647 is. Het gebouw torent mooi boven de weilanden uit hier in de polder. Verder had ik er nooit over nagedacht.

Ook toen ik hier naar toe was verhuisd volgde ik nog altijd de kerkdiensten online van de grote kerk waaraan ik verbonden was. Daar ging ik eigenlijk nooit naar toen omdat ik dan snel overprikkeld raakte. Maar ik vond de diensten mooi. Ik kende gelukkig wel mensen van de kerk waardoor ik me er ook bij betrokken voelde. Maar elke zondag voelde ik me toch een beetje eenzaam omdat ik alleen thuis zat en ik op mijn iPad allemaal mensen samen zag zingen. ‘Maar ja Heer, wat kan ik er aan doen’, zei ik dan.  En toen gebeurde het.

Nieuwe buren
Na jaren op het platteland kreeg ik nieuwe buren. En zij zochten een kerk om naar toe te gaan. Eerst keken ze in de omgeving. En als je bij ons om je heen kijkt dan zie je dat prachtig kerkje waar ik het zojuist over had. ‘Ga je een keertje mee?’, vroegen ze toen ze er al een paar keer waren geweest. ‘Nou, ik hou niet zo van grote groepen’, zei ik twijfelend. Maar ze verzekerden mij dat dit niet te groot was. Dus daar ging ik. Op een zondagmorgen liepen we langs de weilanden naar het kerkje toe.

Eenmaal binnen waren er ordelijk een paar rijen met banken en een orgel hoog achter ons. Vóór ons was er plaats voor de dominee op de preekstoel en banken voor de kerkenraad. We schoven rechts achterin aan in een bankje. Er hingen een paar schermen die de dienst aankondigden. Het orgel speelde gezellig een mix van liedjes die we straks vast zouden zingen. Precies om tien uur ging de deur open en kwam de kerkenraad binnen met de dominee. Hij kreeg een hand, besteeg de preekstoel en de dienst kon beginnen. Op de schermen stond aangegeven wanneer welk liedje kwam en uit welk Bijbelgedeelte we zouden lezen. We zongen, luisterden en baden met zijn allen. En na ruim een uur gaf de dominee ons de zegen en liepen we de kerk weer uit over de begraafplaats terug langs de weilanden naar huis.

Het was heerlijk om weer echt in een kerkdienst te zitten. En het was hier niet te overprikkelend voor mij! Wat een openbaring!

Vorige week kwam een lieve vrouw uit ons dorp langs met een mooie plant en een kaartje waarop stond: ‘Welkom bij onze kerk’.

Alianna Dijkstra is auteur en tekstdichter. Voor Dit Koningskind schrijft ze over autisme en geloven. Alianna heeft zelf ook autisme.